پیوند استخوان جراحی ایمپلنت

برداشت سینوس و پیوند استخوان جراحی ایمپلنت

پیوند استخوان جراحی ایمپلنت زمانی که فقدان استخوان داشته باشیم ضروری است در حالی که پیوسته انواع جدید ایمپلنت دندان تولید (مانند ایمپلنت های کوتاه) و تکنیکهای جدید ارائه میشود، درمان عمومی نیازمند حداقل استخوانی با 10 میلی متر طول و 6 میلی متر پهنا است. انواع استخوان از A تا D درجه بندی میشوند (A=10+ میلیمتر، B= 7-9 میلی متر، C= 4-6 میلیمتر و D= 0-3 میلی متر) که احتمال ادغام استخوانی ایمپلنت بسته به این درجه بندی استخوان متفاوت است.

برای دستیابی به استخوان کافی تکنیک های پیوند استخوان متفاوتی توسعه یافته است. رایجترین اینها پیوند تقویت استخوان نام دارد که استخوان معیوب با استخوان طبیعی (اتوگرافت) یا الوگرافت (دهنده استخوان یا جایگزین سنتزی)  و غشایی نیمه تراوا پوشانده می­شود و فرصت ترمیم به آن داده می­شود. طی فاز ترمیم استخوان طبیعی جایگزین پیوند شده و پایه استخوانی جدیدی برای ایمپلنت شکل میگیرد.

پیوند استخوان جراحی ایمپلنت

سه فرآیند رایج:

1- جراحی سینوس

2- تقویت جانبی (افزایش پهنای استخوان)

3- تقویت عمودی (افزایش ارتفاع فک)

سایر فرآیندهای تهاجمی تر نیز برای عیوب بزرگتر شامل جابجایی عصب فک پایین برای ایجاد فضا جهت قرار دادن پایه، پیوند استخوان با استفاده از استخوان لگنی یا سایر منابع استخوانی بزرگ و پیوند استخوان جریان خون جهت تامین خون و استخوان به استخوان پیوندی، میباشد. تصمیم نهایی درباره تکنیک پیوند استخوان بسته به ارزیابی درجه عیب عمودی و افقی استخوان است که هر یک به سه دسته خفیف (2-3 میلیمتر فقدان)، متوسط (4-6 میلیمتر فقدان) و شدید (بیش از 6 میلیمتر فقدان) تقسیم میشوند.

پیوند استخوان جراحی ایمپلنت

بازسازی بافت نرم (لثه)

لثه اطراف هر دندان نواری صورتی رنگ روشنی به اندازه 2-3 میلیمتر با اتصال محکم به مخاط میباشد، سپس ناحیه تیره تری از مخاط غیر متصل وجود دارد که به گونه ها وصل شده است. زمانی که دندانی با ایمپلنت جایگزین میشود به نوار محکمی متصل به لثه برای نگهداری سالم ایمپلنت در دراز مدت نیاز است این موضوع برای ایمپلنت حیاتی است چرا که خونرسانی به لثه اطراف ایمپلنت پر مخاطره تر بوده و از لحاظ تئوری به آسیب حساستر است؛ زیرا مدت زمان بیشتری نسبت به ایمپلنت به دندان متصل بوده است (زمان طولانی تر از نظر زیستی).

زمانی که پیوند کافی از بافت متصل وجود نداشته باشد می­توان با پیوند بافت نرم آن را بازسازی کرد. چهار روش وجود دارد که میتواند برای پیوند بافت نرم استفاده شود. نواری از بافت مجاور ایمپلنت (نوار کامی) میتواند از لب، لثه کام، بافت پیوندی کام یا قطعات بافتی بزرگتر پیوند زده شود، مقداری از بافت بسته به میزان رگهای خونی کام  میتواند در ناحیه قرار بگیرد.

پیوند استخوان جراحی ایمپلنت

علاوه بر این برای زیبا به نظر رسیدن ایمپلنت نواری توپری از لثه برای پر کردن فضای اطراف ایمپلنت نیاز است. رایجترین مشکل بافت نرم مثلث سیاه نام دارد که پاپیلا (بخش مثلثی بافت میان دو دندان) از بین می رود و فضای خالی مثلثی شکلی بین ایمپلنت و دندان مجاور ایجاد میشود. دندانپزشکان طول پاپیلا را 2-4 میلیمتر بیش از استخوان زیرین  در نظر میگیرند. مثلث سیاه  درصورتی که فاصله بین دندان و استخوان بیشتر شود، تعریف میشود.

عصب کشی دندان چگونه انجام میشود؟ (به همراه تصویر)

هنگامی که داخل دندان دچار عفونت و آسیب می‌شود، باید دندان تحت درمانی به نام عصب کشی دندان یا درمان ریشه قرار بگیرد.
محفظة داخل دندان که حاوی رگهای خونی و عصب ها است پالپ نام دارد. در صورتی ‌که پالپ دندان به هر دلیلی آسیب ببیند و دچار التهاب و عفونت شود، تنها راه درمان و نجات دندان تخلیه محفظة پالپ است که در طی آن تمامی محفظة پالپ از نوک مجرای ریشه تا بالا باید تخلیه، پاک ‌سازی، ضد عفونی و سپس پر شود.

مراحل عصب کشی دندان

مراحل و جزئیات عصب کشی دندان

مرحله اول: ایزوله کردن دندان با گذاشتن ورقه لاستیکی در دهان
ابتدا دهان بی حس شده و سپس دندانپزشک با استفاده از یک ورقه لاستیکی به نام رابر دم، دندان را از محیط دهان جدا و ایزوله میکند. سپس محل دندان در این ورقه لاستیکی که در بیشتر موارد از لاتکس ساخته شده است، سوراخ میشود تا دندان از آن بیرون بزند در حالی که بقیه دندانها و دهان در پشت آن قرار دارند.
به این ترتیب از رسیدن جریان بزاق به دندان تحت درمان جلوگیری میشود.

عصب کشی دندان

اهمیت ایزوله کردن دندان در درمانهای دندانپزشکی
یکی از مهمترین اهداف عصب کشی، آلودگی زدایی از دندان است و از طرفی دندان باید خشک و تمیز بماند. از آنجایی که بزاق حاوی باکتری و ذرات دیگر است، رابر دم به عنوان یک سد در مقابل بزاق عمل میکند تا آلودگیها و ذرات داخل آن به دندان نرسند.
قرار دادن رابر دم بخشی از مراقبتهای استاندارد در عصب کشی است و حتما باید انجام شود. اگر در درمان شما از رابر دم استفاده نشده است از دندانپزشک علت آن را بپرسید.

مرحله دوم: ایجاد سوراخ در تاج دندان
دندانپزشک برای شروع درمان باید به محفظه پالپ داخل دندان دسترسی داشته باشد بنابراین باید تاج دندان سوراخ شود. به این مرحله ایجاد سوراخ دسترسی گفته میشود.
دندانپزشک با استفاده از دریل دندانپزشکی سوراخی ایجاد میکند که تا محفظه پالپ ادامه دارد. از طریق این سوراخ درمان انجام میشود. در مورد دندانهای عقبی، سوراخ دسترسی در سطح جونده ایجاد میشود و در دندانهای جلویی این سوراخ در سطح پشتی دندان ایجاد میگردد.
هنگام ایجاد سوراخ دسترسی، دندانپزشک تمامی مواد پوسیده دندان را نیز برمیدارد و بخشهای شکننده یا لق دندان یا پر شدگی را جدا میکند.

در این زمان دهان بی حس است، رابر دم در دهان قرار دارد و همه چیز برای شروع درمان آماده است. همان طور که پیش تر گفته شد بی حسی دندان اختلال قابل توجهی در حس فشار ایجاد نمیکند بنابراین هنگام دریل کردن لرزش دریل دندانپزشکی را کاملا احساس میکنید. اما این احساس خفیف بوده و دردی همراه آن نیست.
در صورتی که در هر مرحله ای در درمان، احساس درد داشتید با اشاره دندانپزشک را متوجه کنید، چرا که اصلا نباید دردی احساس کنید. دندانپزشک بی حسی بیشتری استفاده میکند.

استفاده از میکروسکوپ جراحی

پس از این که دندانپزشک به داخل دندان راه یافت، در درمان استاندارد، کف محفظه با استفاده از میکروسکوپ جراحی پالپ معاینه میشود. این ابزار به دندانپزشک در شناسایی تمامی مجرای ریشه دندان کمک می‌کند تا بتواند تمامی مجراهای فرعی و ریز را که با چشم غیر مسلح قابل مشاهده نیست، نیز پیدا کند.
استفاده از میکروسکوپ احتمال این که دندانپزشک تمامی مجرای ریشه را پیدا کرده و تحت درمان قرار دهد افزایش می‌دهد بنابراین احتمال موفقیت درمان بیشتر می‌شود.
به ویژه در مواردی که انتظار می‌رود مجراهای بسیار ریزی در ریشه وجود دارد و باید شناسایی شود مانند دندانهای آسیاب بزرگ، دندانهای آسیاب کوچک، دندانهای جلویی فک پایین و دندان‌هایی که مجرای ریشه و پالپ کلسیتی شده دارند ، میکروسکپ اهمیت بیشتری دارد.
با این حال باید توجه داشته باشید که این ابزارها و تجهیزات مدرن هزینه درمان را نیز افزایش می‌دهند و غالباً دندانپزشک عمومی چنین ابزارهایی در اختیار ندارد.

مرحله سوم: اندازه‌ گیری طول دندان
هدف دندانپزشک درمان تمامی طول مجرای ریشه دندان است نه فراتر از آن. انجام این کار نه تنها بخش مهمی از فرآیند درمانی به شمار می‌آید بلکه در به حداقل رساندن درد پس از عمل و جلوگیری از شکست درمان نیز کمک می‌نماید.
دندانپزشک برای این منظور باید طول هر یک از مجراهای ریشه دندان را اندازه‌ گیری نماید. این اندازه معمولاً حدود نیم میلی‌متر می‌باشد.

روش اندازه‌گیری طول مجرای ریشه دندان چگونه است؟

دو روش برای این کار وجود دارد:
الف- عکس پرتوی ایکس
روش مرسوم و سنتی این کار استفاده از عکس پرتوی ایکس پس از قرار دادن فایل در داخل مجرای ریشه می‌باشد. فایل یک ابزار دستی شبیه یخ شکن است که تیغه انعطاف‌ پذیری دارد تا در داخل مجرای ریشه قرار بگیرد بدون این که به آن آسیبی وارد کند. از آنجایی ‌که فایل‌های مورد استفاده برای مجرای ریشه، فلزی هستند به وضوح در عکس پرتوی ایکس قابل شناسایی هستند. با خواندن علائم حکاکی شده روی فایل میتوان طول مجرای ریشه و کل دندان را اندازه گیری کرد. از عکس پرتوی ایکس برای تایید موقعیت درست فایل در دندان استفاده میشود تا اطمینان حاصل شود فایل تمامی طول مجرا را پیموده و به نوک ریشه رسیده است.

ب- روش الکترونیکی
در سال‌های اخیر اندازه‌گیری طول دندان‌های با استفاده از وسیله ‌های الکترونیکی رایج شده است.
دندانپزشک یکی از سیمهای دستگاه را به فایل داخل دندان وصل میکند و سیم دوم را در سطح داخلی لب بیمار قرار میدهد تا مدار الکتریکی کاملی برقرار شود. هنگامی که دندان‌پزشک آن را داخل مجرای ریشه فرو می‌برد دستگاه تغییراتی در مقاومت الکتریکی نشان می‌دهد و از آنجایی که ناحیه مجرای ریشه دندان‌ عایق است، هر چه نوک فایل به بافتهای رسانایی که در پیرامون ریشه قرار دارند نزدیکتر میشود تغییر مقاومت بیشتر میشود. صدای بوق یا نمایشگر دستگاه نشان دهنده رسیدن فایل به انتهای کانال (نوک ریشه) می باشد.
توجه داشته باشید که اندازه گیری طول بر اساس شماره های حک شده بر روی فایل انجام میشود. دستگاه الکترونیکی تنها نشان میدهد چه زمانی فایل به نوک ریشه رسیده و تمام طول ریشه را پیموده است.
روش ترکیبی – برای یک دندان ممکن است از چند روش اندازه گیری استفاده شود. هر یک از مجراهای ریشه باید به صورت جداگانه طولشان اندازه گیری شود.
در صورتی که از عکس پرتوی ایکس برای اندازه گیری استفاده شود باید دندانپزشک رابر دم را باز کند تا فیلم یا حسگر را بتواند در مجاورت دندان قرار دهد و عکس بگیرد و سپس دوباره رابر دم را روی دهان بگذارد. با دستگاه الکترونیکی تمامی فرایند تنها ظرف کمتر از یک دقیقه انجام میشود و شما اصلا چیزی احساس نمیکنید.

مرحله چهارم: پاک سازی و شکل دهی مجرای ریشه دندان
در مرحله تمیز کاری دندان ، بافت‌های عصبی زنده یا مرده برداشته میشود و باکتری‌ها از بین رفته و به طور کلی تمامی ذرات و سموم داخل دندان تخلیه و پاک ‌سازی می‌شود. پس از آن مجرای ریشه دندان تراشیده و شکل دهی شده و بزرگ‌تر می‌شود تا اطمینان حاصل شود تمامی دیواره عاری از هر گونه آلودگی و باکتری است. شکل دهی دیواره ‌های مجرای ریشه به نحوی انجام می‌شود که شکل مجرا برای پر کردن ایده آل باشد.

شکل دهی دیواره ریشه دندان با فایل

در این مرحله دندانپزشک تلاش می‌کند با وجود تراشیدن و گشاد کردن مجرای ریشه، ساختار سالم باقی مانده دندان تا حد ممکن دست نخورده بماند و بخش زیادی از آن برداشته نشود تا یک پارچگی دندان به مخاطره نیفتد.
بیشتر این مرحله با کمک فایل هایی با اندازه ‌های مختلف انجام می‌شود. فایل‌های دندانپزشکی نوک تیزی دارند و سطح بدنه آنها زبر است. در واقع این ابزار سوهان استوانه ای مینیاتوری محسوب می‌شود. دندانپزشک فایل‌ را در داخل دندان با حرکات رفت و برگشتی و چرخشی تکان می‌دهد. به این ترتیب دیوارهای داخل دندان تراشیده و تمیز می‌شوند.
این حرکات با فایل‌هایی با اندازه‌ های مختلف انجام می‌شود. معمولاً حداقل شش فایل که هر یک قطر بزرگ‌تری از قبلی دارد، مورد استفاده قرار می‌گیرد. ترتیب استفاده از فایل‌ها از قطر کوچک‌تر به قطر بزرگ‌تر است تا به تدریج مجرای ریشه گشادتر شود.
از آنجایی که برخی از آلودگی‌های داخل دندان، در دیواره مجرای ریشه فرو رفته اند با استفاده از فایل‌ها و فرایند بزرگ کردن مجرای ریشه کاملاً تمیز و پاک سازی می‌شوند.
حداقل برخی از فایل‌های مورد استفاده به صورت دستی استفاده می‌شود اما ممکن است به کمک دریل دندانپزشکی مخصوصی نیز از آنها استفاده شود که حرکات مورد نظر را به صورت اتوماتیک انجام دهد. امروزه این وسیله ‌های اندودنسی معمولاً با فایل‌های مخصوص ساخته شده از آلیاژ نیکل تیتانیم مورد استفاده قرار می‌گیرند که ماهیت بسیار انعطاف پذیر دارند و خیلی سریع تر از گذشته مجرای ریشه دندان‌ را تمیز و پاک سازی می‌کنند.

یکی از مراحل مهم پاک سازی و شکل‌دهی مجرای ریشه، شست‌ و شوی محفظة پالپ است. دندانپزشک باید به صورت مرتب فضای داخل دندان را بشوید تا تمامی ذرات و آلودگی‌ها از آن خارج شوند. محلولهای متفاوت ممکن است برای این منظور استفاده شود که متداولترین آنها هیپوکلریت سدیم است. یکی از فواید این محصول، خاصیت ضد عفونی ‌کننده آن است.

مرحله پنجم: پر کردن دندان
اکنون فضای خالی دندان آماده پر کردن است. در برخی موارد دندانپزشک بلافاصله پس از پاک ‌سازی دندان، آن را با مواد مخصوصی پر می‌کند و در برخی موارد دیگر ممکن است دندانپزشک صلاح ببیند یک هفته منتظر بماند تا در صورتی که همه چیز به خوبی پیش برود دندان پر ‌شود.
در صورتی که روش دوم انتخاب شود دندانپزشک باید مواد پر کننده موقتی در داخل دندان قرار دهد تا جلوی ورود آلودگی‌ها به داخل دندان گرفته شود.

مواد پر کننده داخل دندان در عصب‌ کشی

متداولترین ماده پر کننده دندان در عصب‌ کشی، مواد پلاستیکی مانندی به نام گاتاپرچا است. گاتاپرچا در اشکال مخروطی با اندازه ‌های مختلف (که اندازه‌ های آن کاملاً منطبق بر اندازه فایلهای دندانپزشکی است) استفاده می‌شود.

پر کردن دندان با مخروط گاتاپرچا

برای پر کردن دندان ابتدا یک مخروط گاتاپرچا در داخل مجرای ریشه قرار می‌گیرد. اولین مخروط گاتاپرچا اهمیت زیادی دارد چرا که باید تمامی طول مجرای ریشه را طی نموده و به نوک ریشه دندان برسد. سپس مخروطهای دیگر اضافه می‌شود تا زمانی که تمامی مجرا کاملاً پر شود.
به منظور پر کردن یکدست و کامل دندان، مواد مهر و موم کننده به گاتاپرچا اضافه می‌شود. مواد مهر و موم کننده معمولاً خمیر رقیقی است که پیش از قرار دادن مخروط گاتاپرچا در داخل مجرا، به آن آغشته میشود. همچنین ممکن است پیش از پر کردن دندان با گاتاپرچا، خمیر به داخل مجرای ریشه تزریق شود. این کار برای این است که تمامی حفرات باقی مانده در داخل دندان، بین مخروطها یا بین مخروط و دیواره پر شود.
دندانپزشک ممکن است گاتاپرچا را با تماس با وسیله ای داغ، نرم کند. به این صورت مواد قابلیت فشرده شدن و متراکم شدن پیدا میکنند و با شکل داخل دندان بهتر منطبق میشوند. یک روش دیگر این است که گاتاپرچا با تفنگ در داخل دندان قرار داده شود. این روش شبیه تفنگ چسب حرارتی است و یک لوله جامد از گاتاپرچا در داخل تفنگ گرم و ذوب میشود و سپس در داخل دندان متراکم و فشرده میگردد.

پر کنننده موقتی

مرحله ششم: پر کننده موقتی
پس از این که دندانپزشک دندان را پر کرد، نوعی پر کننده موقتی بر روی تاج آن قرار میدهد. با این کار سوراخ دسترسی که در تاج ایجاد شده بود، بسته و مهر و موم میگردد. در این مرحله، کار عصب‌ کشی تمام شود.

مرحله هفتم: ترمیم دندان
اگر چه در اینجا فرایند عصب‌ کشی به اتمام رسیده است، اما دندان هنوز کار دارد. برای تقویت ساختار آسیب ‌دیده دندان و همچنین برای این که دوباره بتوانید با این دندان عصب‌ کشی شده غذا بجوید باید ترمیمی مانند روکش دندان، بر روی آن قرار دهید. انتخاب نوع ترمیم بستگی به شرایط دارد. ترمیم ممکن است بلافاصله پس از عصب‌ کشی و یا مدتی بعد از آن روی دندان قرار بگیرد.

همه چیز در مورد سفید کردن دندان ها با بلیچینگ

سفید کردن دندان‌ها به فرایندی گفته می‌شود که در آن رنگ دندان‌ها با استفاده از عامل بلیچینگ بر پایه پروکسید (با غلظت‌های متفاوت از حدود ۸% تا بیش از ۳۰% ) سفیدتر می‌شود. سفید کردن دندان‌ها یکی از محبوب‌ترین درمان‌های زیبایی سال‌های اخیر است که باعث بهبود اعتماد به ‌نفس بسیاری از مردم شده است.

بلیچینگ چیست؟

به طور کلی معمولاً محلول بلیچینگ حاوی پروکسید هیدروژن و پروکسید کاربامید است که به عنوان ترکیبات سفید کننده فعال استفاده می‌شوند.
پروکسید کاربامید هنگام قرار گیری در معرض آب (از جمله بزاق دهان) به پروکسید هیدروژن و اوره تجزیه می‌شود. سایر ترکیبات تشکیل دهنده بلیچینگ عبارتند از پایدار کننده ( استابیلایزر) که به پیشگیری از تجزیه ترکیبات بلیچینگ کمک می‌کند، نگهدارنده که برای افزایش طول عمر و کارایی محصول استفاده می‌شود و متعادل ‌کننده اسیدیته.

مواد سفید کننده دندان

مواد سفید کننده دندان چگونه عمل می‌کنند؟

علت تأثیر گذاری عامل بلیچینگ بر دندان‌ها، تخلخل مینای دندان است که امکان می‌دهد محلول سفید کننده در سطح آن نفوذ کرده و مولکول‌های رنگدانه چای، قهوه، سیگار، خوراکی‌هایی پر رنگدانه و سایر لکه های سطحی دندان را خنثی نماید.
نکته مهمی که باید پیش از سفید کردن دندان مدنظر داشته باشید این است که ترمیم‌های دندانی را نمی‌توان با بلیچینگ سفید کرد. در صورتی که ترمیمهایی مانند پرشدگی دندان، لمینت و یا روکش دارید و ترمیمتان در ناحیه ‌ای از دهان قرار دارد که هنگام صحبت کردن یا لبخند زدن در معرض دید قرار دارد، سفید کردن دندان‌ها با بلیچینگ ممکن است باعث شود ترمیم‌های دندانتان تیره ‌تر از دندان‌های مجاور به نظر رسیده و در نتیجه متمایز و مشخص شود. ممکن است مجبور شوید پس از سفید کردن دندان، ترمیمهای دندانی خود را نیز عوض کنید. بنابراین در صورتی که قصد ترمیم دندان دارید ابتدا باید این نکته را در ذهن داشته باشید و در صورتی که می‌خواهید در آینده دندان‌های خود را سفید کنید، پیش از ترمیم دندان این کار را انجام دهید.
لایه عاج که در زیر مینا قرار دارد با افزایش سن تیره ‌تر می‌شود. علت تیره شدن عاج، رسوب پیوسته عاج ثانویه است که توسط سلول‌های زنده ادنتوبلاست موجود در فضای داخل دندان (پالپ) تولید می‌شود. در صورتی که دندان‌ها را بیش از حد بلیچینگ کنید ممکن است مینا شفاف‌تر و نازک‌تر شده و در نتیجه رنگ تیره عاج بیشتر نمایان شود.

بلیچینگ داخلی

بلیچینگ داخلی چیست؟

فرایند تشکیل عاج ثانویه در مواقعی که بر دندان استرس تحمیل می‌شود، شدت می‌گیرد. عواملی مانند پوسیدگی و کرم خوردگی، دریل دندانپزشکی، دندان قروچه و به هم فشردگی دندان‌ها، وارد آمدن ضربه و جراحت بر دندان (که ممکن است حاصل آن ترک ‌خوردگی، لب پر شدگی یا شکستگی دندان و کبودی رباط‌های پریودنتال باشد) بر دندان استرس وارد می‌کند. تشکیل عاج ثانویه تشدید شده، به عنوان “عاج ترمیمی” شناخته می‌شود که به رنگ قرمز مایل به قهوه‌ ای می‌باشد. علت این تغییر رنگ این است که عوامل استرس‌زای نام برده، جریان خون به دندان را افزایش می‌دهند. جریان خون حاوی مقدار زیادی آهن است که رنگ‌دانه قرمز دارد و در ساختار عاج در حال تشکیل و همچنین تخلخل عاج اصلی وارد می‌شود. این رنگدانه‌ها را نمی‌توان با سفید کردن دندان‌ها با بلیچینگ پاک کرد.
در صورتی که استرس بیشتر از حد توان بافت‌های پالپ (عصب ها و رگهای خونی) داخل دندان بر دندان تحمیل شود، ممکن است بافت‌ها مرده و دندان دچار نکروز بافتی می‌شود. در این صورت تنها روش درمان و نجات دندان، عصب‌ کشی یا درمان ریشه خواهد بود.
در صورتی که رنگ دندان تیره شده است به طوری که در بین دندان‌های مجاور تیرگی آن مشخص است، پس از عصب‌ کشی می‌توان دندان را از درون با بلیچینگ سفید کرد. این فرایند خیلی ساده بوده و تنها کافی است محلول بلیچینگ در داخل دندان قرار داده شود و سپس مواد پر کننده موقتی بر روی آن قرار داده شود تا زمانی که رنگ دندان روشن‌تر شود. دندانپزشکان به این فرایند بلیچینگ داخلی می‌گویند.

به‌ طور کلی بلیچینگ دندان برای افرادی که مینای دندان شان به مرور زمان زرد یا تیره شده و لکه گرفته است و افرادی که هیچ منع پزشکی برای استفاده از مواد سفید کننده دندان و یا فرآیند آن ندارند، مناسب است. بلیچینگ داخلی اغلب برای افرادی توصیه می‌شود که تنها یک دندان تیره رنگ دارند که تحت عصب‌ کشی قرار گرفته است.

بلیچینگ

سفید کردن دندان چگونه است؟

سفید کردن دندان ممکن است به صورت حرفه ‌ای در کلینیک دندانپزشکی انجام شود و یا با استفاده از محصولات خانگی سفید کننده دندان، در خانه صورت بگیرد و یا ترکیبی از هر دو باشد.
برای سفید کردن دندان در مطب ابتدا دندانپزشک دهان شما را معاینه می‌کند تا ببیند در ناحیه لبخند ترمیم دندانی مانند پرشدگی یا لمینت قرار دارد یا خیر. در صورتی که در ناحیه لبخند ترمیم دندانی داشته باشید احتمالاً بلیچینگ برای شما مناسب نیست چون پس از سفید کردن دندان، رنگ ترمیم تیره تر از دندان‌های مجاور خواهد بود.
همچنین سابقه پزشکی و دندانپزشکی تان را باید در اختیار دندانپزشک قرار دهید. در صورتی که باردار هستید یا به کودک خود شیر می‌دهید فعلا نباید دندان‌های خود را بلیچینگ کنید. در صورتی‌ که شرایط لازم برای سفید کردن دندان‌ها را داشته باشید، نوبتی برای جلسه سفید کردن دندان‌ها به شما داده می‌شود.

سفید کردن دندان

برای سفید کردن دندان‌ها در خانه، چند روش وجود دارد. می‌توانید کیت حاوی ژل و تری از داروخانه تهیه نمایید که روش استفاده از آنها مانند سفید کردن دندان‌ها در مطب می‌باشد با این تفاوت که ژل سفید کننده غلظت بسیار کمتری دارد. تری را با ژل پر میکنید و سپس در تماس با دندان‌ها قرار می‌دهید. تری به گونه‌ای طراحی شده است که کاملاً دندان‌ها را احاطه نماید تا ژل سفید کننده در تماس با تمامی سطوح دندان قرار بگیرد. اما از آنجایی که تری پیش ‌ساخته و برای همه بیماران طراحی شده است، ممکن است با دندان‌های شما کامل اندازه نباشد و یا بخشی از ژل سفید کننده در تماس با لثه قرار بگیرد و لثه را تحریک نماید. روش بهتر این است که دندانپزشک تری اختصاصی برای شما بسازد و از آن در خانه استفاده کنید.
علاوه بر ژل و تری، سایر محصولات سفید کننده دندان عبارتند از خمیر دندان، دهانشویه و چسب سفید کننده دندان.

فواید سفید کردن دندان

فواید و مزیت‌های سفید کردن دندان

سفید کردن دندان باعث زیباتر شدن دندان‌ها و لبخند و جوانی چهره می‌شود. به همین علت اعتماد به ‌نفس بیمار را بهبود می‌بخشد.
سفید کردن دندان‌ها باعث می‌شود رنگ دندان یکدست و یکنواخت شود و تمامی لکه های سطحی از بین بروند.
در ابتدای فرایند بلیچینگ ممکن است لکه های سفید دندان محسوس‌تر و سفیدتر شوند اما پس از مدتی رنگ آنها با زمینه جدید دندان یکدست می‌شود.
در بسیاری از موارد، سفید کردن دندان می‌تواند نیاز به درمان‌های ترمیمی گران تر و تهاجمی‌تر مانند لمینت و روکش را برطرف ساخته و یا کاهش دهد.
هزینه بلیچینگ دندان کمتر از درمان‌های دیگر مانند باندینگ یا لمینت است.
با بلیچینگ همه دندان‌ها به صورت یکدست سفید می‌شوند اما باندینگ یا لمینت تنها یک و یا چند دندان را زیباتر می‌کند.
توجه داشته باشید در صورتی که بخواهید یک یا چند دندان خود را به علت مشکلات ساختاری مانند شکستگی، باندینگ یا لمینت کنید باید قبل از آن همه دندان‌های خود را بلیچینگ کنید تا مجبور نباشید رنگ تیره ‌ای برای ترمیم خود انتخاب کنید.

 

چه مواقعی دندان نیاز به روکش (Crown) دارد؟

چه مواقعی دندان نیاز به روکش (Crown) دارد؟

در طی درمان ترمیم دندان، دندانپزشک پوسیدگی دندان را تراش داده و دندان را عاری از هرگونه پوسیدگی می نماید و دندان را با مواد مخصوص ترمیم دندان پر می کند. حال اگر نسج سالم باقی مانده دندان استحکام کافی داشته باشد و بتواند مواد پرکردگی را به خوبی نگه دارد نیازی به انجام درمان روکش دندان نیست.

ولی اگر دندان ترمیم شده، استحکام کافی نداشته باشد و احتمال بروز شکستگی در دندان در حین جویدن زیاد باشد، آن دندان نیاز به روکش دارد.

معمولا دندانی که نیاز به روکش دارد دندانی است که درمان ریشه (عصب کشی) شده است. البته لازم به ذکر است که این طور نیست که هر دندانی که درمان ریشه(عصب کشی) شده است نیاز به روکش دندان داشته باشد.

 

پس می توان گفت دندانی نیاز به روکش دارد که هم عصب کشی شده و هم پرکردگی بسیار وسیع و حجیم دارد یعنی  احتمال بروز شکستگی در آن زیاد است.

 

انواع روکش دندان :

 

روکش PFM  (روکش سرامیک و فلز) :

روکش های PFM  روکش هایی هستند که بیس فلزی دارند و لعاب سرامیک دارند (Porcelain Fused to Metal).

وجود فلز به خاطر ایجاد استحکام کافی در روکش است و لعاب سرامیک زیبایی روکش را تامین می کند.

 

روکش دندان

قیمت روکش دندان,روکش کردن دندان,هزینه روکش دندان,دندان روکش شده,قیمت روکش دندان,روکش کردن دندان

روکش تمام سرامیک (روکش بدون فلز) :

روکش های بدون فلز یا تمام سرامیک از جنس انواعی از سرامیک هستند که در عین زیبایی خیلی خوب، از استحکام بسیار بالایی برخوردارند و دیگر نیازی به بیس فلزی ندارند.

در میان این نوع روکش های تمام سرامیک، روکش زیرکنیا (زیرکنیوم) بالاترین کیفیت را دارد.

 

روکش دندان

 

 

مزایای روکش تمام سرامیک زیرکنیا: روکش دندان

• زیبایی بیشتر و شباهت بسیار زیاد به دندان طبیعی فرد

• استحکام بسیار بالا

• عدم ایجاد کبودی و سیاهی در لثه بعد از گذشت زمان(بدلیل عدم وجود فلز)

• دقت بالاتر در حین ساخت در لابراتوار توسط دستگاه های دیجیتالیCAD/CAM

 

 

سلام دنیا!

به وردپرس خوش آمدید. این اولین نوشته‌ی شماست. این را ویرایش یا حذف کنید، سپس نوشتن را شروع نمایید!